Maar we geven onze kinderen toch ook niet overal koekjes voor?

Oorspronkelijk artikel door Eileen Anderson

Dit is nog een opmerking die je vaak hoort als je met voedselbeloningen werkt, soms met een spottende ondertoon maar ook vaak serieus:

“We geven onze kinderen toch ook geen koek of snoep elke keer dat ze hun schoenveters strikken, of een kwartje als ze netjes dank je wel zeggen?”

Vaak vermelden ze erbij dat, als we dit wèl zouden doen bij kinderen, het een slechte vorm van omkoperij, verwennerij en permissieve ouderschap zou zijn  (En het is trouwens vaak ook nog eens de oorzaak van alle kwade verschijnselen van onze tijd!).  En we zijn net zo halfhartig tijdens het trainen van onze paarden!

Maar het “koekjes-bezwaar” is makkelijk te weerleggen. Met alle respect, maar mensen die deze uitspraak doen hebben vaak niet veel kennis op het gebied van leertheorie en het trainen met positieve bekrachtiging. Het misverstand bestaat al decennia. B.F. Skinner heeft het ook al geadresseerd, zó lang bestaat het misverstand al, in zijn Review Lecture: The Technology of Teaching, 1965, waarin hij verwijst naar een casus over een jongen met kinderschizofrenie en een staaroperatie had moeten ondergaan. Hij wilde zijn bril niet dragen, dus werd hem dit geleerd door middel van externe beloningen.

cookie.jpeg
Waarom niet? Foto door Lisa Fotios

Lees verder

Advertenties

Grote stappen, snel thuis?

Snelle training is langzame training, en langzame training is snelle training. Hoe meer jouw training eruit ziet als verf zien opdrogen of gras zien groeien, hoe beter het waarschijnlijk is (ik heb het nu voornamelijk over systematische desensitisatie en het shapen van nieuwe gedragingen, maar lang niet allemaal, geen zorgen!) en hoe meer vooruitgang je waarschijnlijk boekt in minder tijd. Ik kan je niet vertellen hoe vaak ik opnieuw moest beseffen dat ik toch te snel was gegaan of teveel had gevraagd. Het is moeilijk om dat in te moeten zien, en soms was ik er heilig van overtuigd dat het ècht niet zoveel gevraagd was of dat het ècht niet verder in stukjes kon worden geknipt voor Deejay.

niks-doen
Soms lijkt het voor buitenstaanders alsof ik helemaal niks sta te doen, of alleen maar Deejay’s gezicht aan het volproppen ben. Niks is minder waar!

Als de duur van een bepaald gedrag na een X aantal seconden uit elkaar blijft vallen, probeer dat de criteria op te bouwen per halve seconde in plaats van hele seconden. Als aan afstand werken in de soep loopt, werk dan per deci- of centimeters in plaats van meters. Als je systematische desensitisatie of klassiek counterconditioneren probeert toe te passen om je paard te laten wennen aan menselijke bewegingen, en hij schrikt al als je je arm optilt, probeer dan eerst eens alleen met je vingers te wiebelen of je hand te bewegen. Of, beter nog, begin met een lichaamsdeel dat minder bedreigend of afleidend is voor je paard: als je paard het concept waar je aan werkt leert begrijpen met opdrachten of prikkels die makkelijker voor hem zijn om mee om te gaan, dan zal de vooruitgang met andere opdrachten en prikkels die misschien uitdagender zijn exponentieel groeien.

20160326_174328.jpg
Eén of twee voetjes ergens op of in leren zetten kan frustrerend zijn voor mij en Deejay, want de spullen kapot schrapen is toch veel leuker?

En denk eraan! Shape één ding tegelijk. Je kan wel aan meerdere gedragingen werken in dezelfde periode, maar ik bedoel dat als je aan gedrag X werkt, je van dat gedrag maar één criterium tegelijk mag verhogen. Voeg geen afstand, afleiding, duur, andere locaties, etc. tegelijk toe. Wanneer je goed aan afstand hebt gewerkt en je aan andere locaties wil beginnen, moet je misschien even wat passen terug doen met de afstand. Zodra het goed gaat op de andere locatie, kan je de afstand weer vergroten en dit zal sneller gaan dan toen je er voor het eerst aan werkte.

Probeer ergens te beginnen waar je paard zich prettig voelt. Je hoeft geen grenzen te overschrijden om een paard ergens doorheen te helpen; integendeel! Vooruitgang moet langzaam en comfortabel genoeg zijn  voor je paard zodat hij zich eigenlijk niet eens echt realiseert dat je langzaam de grenzen van zijn comfort zone aan het verleggen bent.

Ik ben meester over mijn lot

Oorspronkelijk artikel door Horses Under Our Skin

“The capacity to exercise control over the nature and quality of one’s life is the essence of humanness”, Albert Bandura, 2001.

Heb je ooit een splinter in je vinger gehad? Een vennijnige kleine speldenprik, net onder je huid. Het houdt je goed bezig: je zuigt op je vinger, je probeert het vast te pakken tussen je nagels of met een pincet, maar niks helpt. Je voelt de splinter de hele tijd zitten en die irritatie heeft invloed op alles wat je doet. Er zit niks anders op, je zult het met een naald eruit moeten vissen.

Hier wordt het interessant. De splinter onder je huid, of het vuiltje in je oog – het zit onder je huid, het zit in je oog. Maar je krijgt het gevoel dat je iemand anders moet gaan vragen om het eruit te halen voor je. Je hoeft dit gevoel niet vaak te verwoorden, maar dat is omdat niemand begrijpt hoe het is om in jouw huid te leven. Jij weet dat wanneer zij jouw oog aanraken met hun vinger, dat zij het niet voelen, en ze misschien niet stoppen voordat het zeer gaat doen. Je weet dat het zeer gaat doen wanneer ze de splinter eruit halen, en omdat zij de pijn niet voelen, prikken ze misschien te hard.

dorothy 2
Lees verder

Let’s talk about fear! (deel 3)

Oorspronkelijk artikel door Fed Up Fred

Laten we het weer over angst zelf hebben en of je het kunt belonen. Angst is een emotie, geen gedrag. Het is onderworpen aan klassieke conditioneren (de manier waarop we associaties vormen/veranderen tussen verschillende dingen) en niet aan operant conditioneren (hoe we leren van consequenties van ons gedrag). Om een gedrag operant te conditioneren moet het iets zijn wat het dier zelf bewust en vrijwillig kan doen. Bijvoorbeeld, een mensen/paard/hond kan er niet voor kiezen om NIET bang te zijn. Dat gevoel is onvrijwillig en de automatische reactie op iets wat eng is. iedereen die ooit bang is geweest weet dat we er geen echte controle over hebben in dat moment. Iedereen die een nerveuze ruiter is (geweest) kan zich al helemaal inleven. Een klassiek geconditioneerde reactie wordt beheerst door de dingen die ervoor komen – dingen die het gevoel triggeren (ook wel antecedenten genoemd). Een operante reactie wordt bekrachtigd of afgezwakt door wat erna komt (ook wel consequenties genoemd).

reinforce fear DUTCH

Je kan angst (emotie, reflex) dus niet direct bekrachtigen, belonen of straffen.

Angstige reacties (gedrag) wel.

Als trainers kunnen wij onze acties en de omgeing zo beïnvloeden waardoor de angst dat het paard ervaart al zal nemen. We kunnen bijvoorbeeld woorden gebruiken om ze te kalmeren wat ze in het verleden associeren met een kalme en fijne situatie. We kunnen ze in een noodsituatie zo goed kalmeren en geruststellen als we kunnen, en we kunnen op langere termijn ook counterconditioneren. Counter conditioneren is een vorm van klassiek conditioneren dat een zeer lage intensiteit van een prikkel laat linken aan iets appetitiefs. Zoals het paard een handvol wortelen geven nadat het in de verte het geluid van een scheerapparaat heeft gehoord.

Lees verder