Over Deejay

Early life

In 2008 stond Deejay met zijn moeder Parina en een Friese merrie Marianne op een boerderij in Friesland bij het gezin die hem zelf hadden gefokt. Zijn vader is een bont rijpaard genaamd Tarzan, waar verder weinig over bekend is. Eind 2009 verhuisde zijn gezin naar Noord-Brabant naar een manege die ze hadden gekocht. Deejay, inmiddels bijna 2 jaar,  en de twee merries mochten mee.

282344_504310056246931_1864247488_n2
Deejay, één dag oud, met zijn moeder Parina

Het was flink wennen. Hij stond zonder zijn moeder op stal, en overdag samen met Shetlanders in een grote zandpaddock. Grote pony’s kwamen en gingen, dus echte vrienden maakte hij niet. In maart 2010 kwam ik als vrijwilliger op de manege werken. Ik gaf hem eten en zette hem binnen en buiten, dus Deejay vond me wel oké. Inmiddels begint Deejay een beetje hengst te worden, dus mocht hij niet meer zo maar in een willekeurige paddock bij alle pony’s. Omdat er maar één hengstenpaddock, en die gereserveerd was voor pensionpaarden, kwam hij niet erg veel meer buiten.

Ik verliet de manege vanwege een opleiding, en in mijn plaats kwamen stagiaires. Deze durfden Deejay niet meer goed buiten te zetten. Door frustratie en eenzaamheid begon Deejay nogal vervelend gedrag aan de dag te leggen. Zodra hij merkte dat degene die hem vast had onzeker was, stond hij op zijn achterbenen. Een bezoekje aan de hoefsmid begon altijd wel leuk; pootje optillen kende Deejay wel van andere pony’s. Vrolijk probeerde hij ook de benen van de hoefsmid op te tillen door erin te bijten. Dit werd niet helemaal gewaardeerd, en de behandelingen verliepen steeds moeizamer.

Deejay is inmiddels 2,5 als ik weer terugkom naar de manege.

000_64994_10200099147817927_1459128661_n
Deejay als 2 jarige hengst

Verzorgpaard

Ik maak een hoop dingen mee tijdens mijn paardenhouderij opleiding. Om wat bij te verdienen keer ik terug naar de manege waar Deejay staat. Aan de bar vertel ik hoe ik op school van alles leer, maar geen paard heb om mee te oefenen. “Nou.. Deejay staat op stal. Je weet ‘m te vinden.” In het begin twijfel ik. Ik vond Deejay maar een irritant beest. Hij luisterde niet, liep dwars door je heen, kon niet rustig vast staan.. En dan was het ook nog eens een hengst. Toch besluit ik het te proberen. Ik vis Deejay uit stal om er mee te wandelen. Ik wist nog niet dat Deejay het steigeren had ontdekt, dus tot mijn grote verbazing staat hij ineens recht overeind naast me.

“Neem hem mee onder een viaduct en laat hem dan maar eens steigeren. Eén keer flink z’n kop stoten en hij flikt ’t niet meer.”

“Gewoon meppen als hij het doet.”

“Ei op het hoofd gooien, dan denkt hij dat hij bloedt en stopt hij ermee.”

Allemaal zeer behulpzaam, maar ik had liever dat Deejay het leuk vond om een braaf paard te zijn, in plaats van bang was om een stout paard te zijn. Na wat research op het internet liep ik tegen Monty Roberts aan, en ging er een Natural Horsemanship wereld voor mij open. Deejay heeft nooit meer gesteigerd, en er is geen hulpmiddel aan te pas gekomen. De toename in aandacht, zorg en zekerheid was voldoende voor Deejay om met 4 benen aan de grond te blijven.

Samen probeerden we van alles uit. Longeren, “join-up”, freestylen, wandelen, voetjes geven (met de complimenten van de hoefsmid) en uiteindelijk mocht er ook een zadel op van de eigenaren. Hij was tenslotte 3 jaar inmiddels.

000_318050_10200099140697749_860903360_n
We brachten veel tijd door in de hengstenpaddock

Zadelmak

Artikelen over groeischijven werden nog niet zo gedeeld op Hyves zoals nu op Facebook, en op school was 3 jaar ook een hele normale leeftijd om een paard te starten. Ze moeten tenslotte een keurige IBOP lopen als ze 4 zijn. Achteraf gezien is het maar goed dat ik zo onzeker was in mijn rijden, want die paar keer aan de longe of los in de binnenbak kunnen niet veel schade hebben aangericht.

Maar goed, Deejay was nu zadelmak en dus iets meer waard. Met de manege ging het niet zo goed, dus de eigenaren besloten hem te koop te zetten. Tot groot verdriet van mij natuurlijk.. in deze tijd wil je je lievelingspaard niet op de paardenmarkt zien verdwijnen. Want waar anders zou een te kleine, half geregistreerde, niet gecastreerde Deejay met cornage eindigen. Ik besloot hem te kopen. Beetje onder het mom van ‘investering’, naast het feit dat ik natuurlijk inmiddels ontzettend gehecht was aan hem. Ik wilde tenslotte de paardenbusiness in, en Deejay had me al meer geleerd dan alle uren op school bij elkaar. Daarnaast had ik inmiddels een ander verzorgpaard, en bij dat gezin kon Deejay tegen een vriendenprijs aan huis komen staan. Op 13-12-’11 werden er handen geschud en ging de champagne open. Deejay was verkocht aan mij.

Jessica

In februari werd Deejay gecastreerd, en verhuisd naar de stal waar mijn verzorgpaard stond. Jessica is een Haflinger merrie uit 2007. Heel erg koppig, ontzettend slim en vreselijk energiek. Haar eigenaren konden haar niet aan vanwege omstandigheden, en ze was ook nog eens veel te dik. Ik besloot om haar te gaan trainen. Dit heeft een jaartje geduurd, want na een tijd werd duidelijk dat het gezin het niet eens was met de ‘langzame’ training van Jessica. Ondanks haar conditie en graad van opleiding moest ze zo veel mogelijk gereden worden in een te kleine bak met een niet passend zadel. Terwijl ik me inmiddels aan het verdiepen was in het rechtrichten en een instructrice wilde laten komen om een goed begin te maken aan het grondwerk, besloot het gezin om ook kritiek te hebben op de verzorging en training van Deejay, die daar ook gestald stond. Na maanden buikpijn was dit de druppel en besloot ik toch te kiezen voor Deejay en weg te gaan. Ik mis Jessica nog, en vraag me soms af hoe dingen waren gelopen als ik had geweten en gekund wat ik nu weet en kan.

DSC02095b
Lieve Jessica

Deejay is inmiddels bijna 4 jaar en een stuk rustiger. Helaas gaat het met de training steeds slechter. Hij steigert onder de man, maar volgens de osteopaat is er niks aan de hand. Hij is totaal niet gemotiveerd tijdens het longeerwerk (met pessoa hulpteugel) en ook niet vooruit te branden tijdens het losgooien. Gelukkig kwam de instructrice net op tijd.

Grondwerken in Nispen

Deejay staat nu op een echte pensionstal met 24/7 weidegang. Door school heb ik niet veel tijd, maar in de kudde kan Deejay lekker genieten en ontwikkelen. We maken wat buitenritjes, krijgen les in rechtrichten aan de hand en de hulpteugels worden gauw ingeruild voor een kaptoom.

Tijdens een stal uitje naar Nunspeet maak ik kennis met een stalgenoot (hier bekend als Janus), en daardoor ook gelijk met het eerste boek van Inge Teblick. Maar ja, voerbeloningen gaan voor Deejay echt niet werken. Daar gaat hij van bijten. Plus, hij moet het voor mij doen en niet voor eten. In deze gedachtegang komt nog verandering, maar door gebrek aan begeleiding laat deze nog even op zich wachten..

Deejay goes to college

Inmiddels zijn Deejay en Janus samen verhuisd naar de privéstal van mijn instructrice. Het is er perfect: Schuilstallen, vaste kuddes, goed en onbeperkt ruwvoer in slowfeeders, gecontroleerde weidegang, onbeperkt vers water, bos naast de deur, lieve mensen die het beste voor hebben met hun paarden, en 10 minuten fietsen van huis. Helaas kan Deejay niet lang genieten, want hij gaat samen met mij op stage in Lunteren bij Ylvie Fros.

IMG_1541b
Grondwerk

De verhuizingen zijn vervelend, maar de stage levert ontzettend veel op. Dagelijks les in grondwerk, werk aan de hand, longeren en rijden geven me de kans om een goede basis te vormen voor Deejay. Hij leert ontzettend snel in de bak, maar ook in de paddock paradise tussen ruim 20 andere paarden. De buitenritjes door de Veluwe zijn ook geen probleem.

Uitgeput van alle informatie en indrukken keren ik en Deejay terug naar Rucphen. Deejay weet het nog niet, maar nu mag hij gelukkig blijven. Geen verhuizingen meer. Hij pakt de draad op met Janus alsof hij nooit is weggeweest.

Een nieuw begin

Eind november 2013 begin ik zelf weer met clicker training. Het verloopt helaas niet zoals gepland en het past ook niet in het plaatje van mijn stalbaas dus ik ben genoodzaakt te vertrekken. We keren terug naar de stal in Nispen, waar ik veel met Deejay werk aan zijn voer nervositeit. Deejay liet namelijk zien dat hij wel degelijk zo getraind wilde worden, maar kon zijn opwinding en onzekerheid niet in bedwang houden. Gelukkig kreeg ik hulp uit het buitenland waar force free clicker training al een stuk verder en populairder is dan in Nederland, en weten we zijn gemoedstoestand te verbeteren.

11364003_769445269833589_1370353131_n
Knappe Deejay, rond en gezond

Vandaag

Deejay is nu 8 jaar en dikke vrienden met Catano.  Inmiddels kent hij al een hoop basics en is hij er mentaal en emotioneel veel beter aan toe. Binnenkort verhuizen we maarliefst weer en hoop ik meer +R training in beweging toe te passen.